ماه رمضان می رود و دل های رمضانی را با خود می برد.
دل هایی که پیش ازین نیز در گرماگرم نیایش های رجبیه از غیر محبوب خالی شده بود و در سایه مناجات شعبانیه جلای محبت یافته بود تا همچون مسافری در سفر حجاز خود را بر باروی این شهر بیند. شهر رمضان.
دل هایی از خود رهیده، و نفوس از آنها رمیده، طعم فقر و گرسنگی چشیده و صبر و طاقت بر دوش کشیده تا به حقیقت و معنای صبر و روزه، امام المتقین، امیرالمومنین(ع)، نایل گردیده.
دل هایی که قدر خود را سنجیده، از کینه ها تهی گردیده، نوای العفو العفو در نای جان دمیده، با آب توبه جلا دیده، لباس سلامت پوشیده و در محضر امام عصر(ع) وارد گردیده.
درین حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند
که با این درد اگر دربنـد درماننـد درمانـند
اکنون، ماه دلدادگان، ماه سوته دلان، ماه رمضان می رود و تنها چند دقیقه تا اذان صبح وقت باقیست!
وقت را غنیمت دان آنقدر که بتوانی....
