| |
|
ما به طور حتم و بدون استثنا، همگی شما را با چیزی از ترس، گرسنگی، و کاستن از اموال و جانها و ثمرات میآزماییم؛ و بشارت ده شکیبایان را. آنان که چون مصیبتی به ایشان رسید گویند: «همانا ما از خداییم، و به سوی او باز میگردیم» آنان مشمول صلواتی از پروردگارشان هستند و ایشانند راهیافتگان. ذکر، سوره بقره، آیات 155 تا 157 |
|
|
| |
|
صبر کوتاه
کسی را دیدم که نقص جسمانی داشت.
نمی گویم چه نقصی، تا نقض غرض نکرده باشم.
یک لحظه به سبک فیلم های تخیلی، از کالبد خودم خارج شدم و درون او نشستم تا تجربه های هر روزه ی او را برای لحظه ای درک کنم.
ناگهان جهان رنگ دیگری گرفت.
بیش از همه نگاه های تحقیرآمیزی را دیدم که تناسب نداشته من را بهانه ای برای بزرگ پنداشتن خود کرده بودند.
فرصت های دست نیافتنی ای را دیدم که در برنامه آینده بسیاری از افراد یک روال حتمی است.
آرزوهایی را دیدم که از فرط ناممکن بودن زنده به گور می شدند.
به جای خودم برگشتم، در حالی که به خاطر تمام آن لحظه های زندگی ام که ناراضی و ناسپاس بوده ام، احساس شرم می کردم.
یک بار دیگر نگاه مخفی خودم را به او دوختم و این بار قصدم این بود که از پس این ظاهر، روح او را نظاره کنم.
عجیب بود، آن همه متانت و کرامتی که در سکوت نگاهش موج می زد.
آن حیا و عفتی که وجود او را آراسته بود.
از آن آدم هایی نبود که از نقصی به نقص دیگر فرار کرده باشند.
نه، تو این ظاهری نیستی که من می بینم.
تو همان روح بزرگی هستی که ذکر پروردگار را به تو اذن داده اند. و دیر نخواهد بود آن زمانی که غنچه صبر تو شکوفا شود و در آغوش عدل و محبت خداوند به کمال و لذتی که شایسته توست نائل شوی.
|
نوشته شده در : یکشنبه 3 آذر1387 توسط : محمد سجاد
|
| [لینک ثابت] | [دل نوشته ها] |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
|
