آسمان

توبه

asemaneyazd — Sun, 29 Nov 2009 16:24:18 GMT

می‌گویند پسری در خانه خیلی شلوغ‌کاری کرده بود. همه‌ی اوضاع را به هم ریخته بود.وقتی پدر وارد شد، مادر شکایت او را به پدرش کرد.
پدر که خستگی و ناراحتی بیرون را هم داشت، شلاق را برداشت.
پسر دید امروز اوضاع خیلی بی‌ریخت است، همه‌ی درها هم بسته است، وقتی پدر شلاق را بالا برد، پسر دید کجا فرار کند؟ راه فراری ندارد!
خودش را به سینه‌ی پدر چسباند. شلاق هم در دست پدر شل شد و افتاد.
شما هم هر وقت دیدید اوضاع بی‌ریخت است به سوی خدا فرار کنید. «وَ فِرُّوا إلی الله مِن الله»⁽¹⁾

هر کجا متوحش شدید راه فرار به سوی خداست.

به نقل از حاج محمد اسماعیل دولابی

----------------------------------------------------------------------------------------------------

پی‌نوشت:
1- پس ای بندگان خدا، از خدا بترسید و از خدا، به سوی خدا فرار کنید، از راهی که برای شما گشوده بروید، و وظایف و مقرراتی که برای شما تعیین کرده به پا دارید ... / خطبه‌ی 24 نهج البلاغه

مغازله‌ی تسلیم در مهمانی ماه رمضان

asemaneyazd — Fri, 28 Aug 2009 01:52:18 GMT

هم آشکاره، و هم پنهان‌ه.
این همه زیبایی، این همه تناسب، این همه نظم، همه می‌گن که هست.
و خیلی هم خوشگل‌ه!
اما یک جایی که بری چنگ بندازی به یک زلفی، بری در آغوش بگیری‌ش نیست. (البته حاج محمد اسماعیل می‌گن: همه‌ی عالم آغوش‌ه)
همین یه آتشی بر دل‌ت می‌ندازه، داغت می‌کنه، سراسیمه‌ت می‌کنه.
چاره‌ای هم نداری.
باید صبر کنی تا سردش کنه.
صبر.

یا رب این آتش که در جان من است
سرد کن زان سان که کردی بر خلیل

***

عزیزم، بد نمی‌گم، بد نمی‌شنوم، بد نمی‌رم.
تو که خوبی، ما هم خودت رو می‌خوایم.
مال و منال، علم و ظاهر، آب‌رو و ... همه‌ش فدات.
همه رو می‌ذارم دم در.
اومدم به حضورت.
خواهی بپذیر و شاد کن. خواهی نپذیر و غمگین کن.
دست بالا رو خودت داری.

دیدار دوست

iman — Sun, 16 Aug 2009 20:05:18 GMT

دوستان را در دل رنج‌ها باشد، که آن به هیچ دارویی خوش نشود.
نه به خفتن.
نه به گشتن.
و نه به خوردن.
الاّ به دیدار دوست، که "لقاء الخلیل شفاء العلیل".

تا حدی که اگر منافقی میان مؤمنان بنشیند، از تاثیر ایشان، آن لحظه مؤمن می‌شود...
فکیف (پس چگونه است) که مؤمن با مؤمن بنشیند؛
چون در منافق این عمل می‌کند، بنگر که در مؤمن چه منفعت‌ها کند.

بنگر که آن پشم، از مجاورت عاقلی چنین بساطِ منقّش شد،
و این خاک، به مجاورت عاقل چنین سَرایی خوب شد.
صحبت عاقل در جمادات چنین اثر کرد،
بنگر که صحبت مؤمنی در مؤمن چه اثر کند.^۱

پی‌نوشت:

۱- توضیح پاراگراف آخر:
پشم بی جان از تاثیر فکر و دل انسان فهیم، به بافته‌ای پر نقش و زیبا مبدل می‌شود. و نیز خاک ناچیز به خانه‌ای دل‌افروز، پس چون این تاثیر در موجودات بی‌جان این‌چنین است ببین که این هم‌دلی و حضور با جان و دل مؤمنان چه‌ها می‌کند.
و دوست دانشمند ما می‌گفت: "حضور نزد اهل دلی را به خواندن تمام کتاب‌های دنیا مفروش"!

منتخب کتاب فیه ما فیه با ویرایش مختصر.

امید

iman — Tue, 11 Aug 2009 16:51:18 GMT

امید از حق نباید بریدن که «انه لا ییٱس من روح الله».
امید سرّ راه ایمنی است.
اگر در راه نمی روی، البته، سرّ راه را نگه‌دار.

مگو که کژی‌ها کردم.
تو راستی پیش گیر، هیچ کژی نماند.

راستی همچون عصای موسی است؛ آن کژی‌ها همچون سحرهاست.
چون راستی بیاید، همه را بخورد. اگر بدی کرده‌ای، با خود کرده‌ای ؛ جفای تو به وی کجا رسد؟!
چون راست شوی، آن همه نماند؛ امید را، زنهار، مَبُر.⁽¹⁾

۱- برگرفته از کتاب فیه ما فیه با ویرایش مختصر.

مقایسه

asemaneyazd — Mon, 10 Aug 2009 13:39:18 GMT

از حجاب می‌گویی، خودش را با کسی مقایسه می‌کند که حجاب دارد اما امانت‌دار نیست.
از نماز می‌گویی، مقایسه می‌کند با کسی که نماز می‌خواند اما دروغ می‌گوید.
از تقوا می‌گویی، مقایسه می‌کند با کسی که لاف تقوا می‌زند اما ظلم می‌کند.

حس کمال‌گرایی انسان آن‌جا که در عرصه‌ی همت و عمل کم می‌آورد، ناگزیر به این مقایسه‌ها پناه می‌برد، تا خود را در این قیاس مع‌الفارق پیروز گرداند، و ارضا شود. هر حسن نداشته‌ی خود را به نقصی وصله می‌کند. به جای آن‌که خود را تا مطلوب بالا ببرد، مطلوب را به بهانه‌ی نقص‌های دیگران، انگ می‌زند و پایین می‌کشد.

اما چه سود که اعمال کج و راست ما را به محک خیانت‌کاران و دروغ‌گویان و ظالمان نخواهند سنجید. آن‌جا ملاک سنجش، یوسف‌صفتان‌اند که حسن و تفوا را به هم آمیخته‌اند. و لطف‌شان مجموع است.
نه اعمال مخلوط این و آن، ما را مستوجب ارفاق می‌کند. و نه کثرت «لا یعقلون» تراز سنجش را جابه‌جا خواهد کرد.
تراز سنجش، حق است. و هر ذره‌ی مثقالی از اعمال ما در مقایسه با آن تراز سنجیده خواهد شد.
هرچند که اهل طامات از تواضع و تسلیم گریزان، و سوء قیاس و خودشیفتگی را مایل‌ترند.

منتظر

asemaneyazd — Thu, 06 Aug 2009 23:18:18 GMT

کاش می‌شد که بگویم: «بیا».
آمدنت را به کدام جان ِ قابل پذیرایی کنم آخر؟
به کدام نفس ِ در بند؟ به کدام محبت بی‌نیاز؟
به کدام صدق و صفا؟ مهر و وفا؟
کاش می‌شد که بگویم: «بیا».
می‌گویم اما ...

«به دیدارت آرایش جان کنم».

قلب‌خند

asemaneyazd — Fri, 24 Jul 2009 13:44:18 GMT

ان‌شاءالله يک روزي طوري قلبت بخندد که خودت هم صدايش را بشنوي.
يعني از خدا راضي شده است.
آن‌جا ديگر کار مومن تمام است. غم راه ندارد. خانه را تميز کرده است.
يعني خدا خودش را نشان داده است!

به نقل از حاج محمد اسماعیل دولابی

سخن بگو!

iman — Sun, 19 Jul 2009 19:34:18 GMT

اگر کسی در وقت سخن گفتن ما می‌خسبد، آن خواب از غفلت نباشد بلکه از امن باشد. هم‌چنان است کاروانی که در راهی صعب و مخوف، در شب تاریک می‌روند و می‌رانند از بیم، تا مبادا که از دشمنان آفتی برسد. همین که به ده در آمدند، فارغ گشتند و پا کشیدند و خوش خفتند.
در راه که هیچ آواز و غلغله نبود، از خوف خوابشان نمی‌آمد. و در ده با آن همه خروش‌، خوش در خواب می‌شوند.

****

جان‌ها، چون سخن آشنایان می‌شنوند ایمن می‌شوند. و از خوف خلاص می‌یابند. زیرا ازین سخن، بوی امید می آید.
هم‌چون کسی که در شب تاریک با کاروانی همراه است. از غایت خوف، هر لحظه می‌پندارد که حرامیان با کاروان آمیخته شده‌اند؛ می‌خواهد تا سخن همراهان بشنود و ایشان را به سخن بشناسد. چون سخن ایشان می‌شنود، ایمن می‌شود.

****

قل یا محمد، اِقرأ، زیرا ذات تو لطیف است، چون سخن می‌گویی در می‌یابند که تو آشنای جان‌هایی؛ ایمن می‌شوند و می‌آسایند. سخن بگو!^۱

۱- از کتاب فیه ما فیه با ویرایش مختصر.

به مناسبت این روزها!

iman — Fri, 10 Jul 2009 07:23:18 GMT

همه‌ی چیزهای عالم از مال و زن و جامه، مطلوب لغیره است، مطلوب لذاته نیست.
که اگر تو را صد هزار درم باشد و گرسنه باشی و نان نیابی، هیچ توانی خوردن؟ و غذای خود کردن؟
آن درم و زن برای فرزند است و قضای جسم، جامه برای دفع سرماست، همچنین جمله‌ی چیزها مسلسل است تا به حق جل جلاله.
اوست که مطلوب لذاته است، و او را برای او خواهند نه برای چیز دیگر.
چون او ورای همه است. و به از همه است. و شریف‌تر از همه، و لطیف‌تر از همه.
پس او را برای کم از او چون خواهند؟ پس الیه المنتهی.

چون به او رسیدند، به مطلوب کلی رسیدند. از آنجا دیگر گذر نیست.^۱

***

گفت پیلی را آوردند بر سر چشمه‌ای که آب خورد. خود را در آب می‌دید و می‌رمید. او می‌پنداشت که از دیگری می‌رمد. نمی‌دانست که از خود می‌رمد.

همه‌ی اخلاق بد، از ظلم و کین و حسد و حرص و بی‌رحمی و کبر، چون در توست نمی‌رنجی. اما چون آنرا در دیگری می‌بینی، می‌رمی و می‌رنجی.^۲

۱و۲- از کتاب فیه ما فیه با ویرایش مختصر

ذکر جمعه

asemaneyazd — Fri, 26 Jun 2009 06:00:18 GMT

پسربچه، مدت ها پدرش را ندیده بود.
وقتی آدم پدرش را نبیند یتیم است انگار.
یک روز مادر، فرزندش را در جمع هم سالانش دید که چه مظلوم است. 6، 7 سال بیش تر نداشت. بچه های دیگر براق می شدند به سمتش. ظلم می کردند. آزارش می دادند.
مادر، خیلی غصه دار شد، از بی پدری فرزندش.
صورتگری آورد و وصف پدر گفت تا عکس او را بکشد: جوانی رشید، شمشیر، نشان، ...
فردا که بچه می خواست از خانه بیرون برود مادر گفت: «می خواهی پدرت را ببینی؟»
گفت:«بله».
مادر نقش ِ در حجاب را در برابرش نشاند و پرده را کم کم کنار می زد.
بچه چشم دوخته بود در تصویر.
همان طور که نگاه می کرد دید بازوی ستبری دارد. یک تکان به بازویش داد.
پرده کنارتر رفت. نگاهی به ابرو و صورت پدرش کرد، چهره اش باز شد.
تصویر عیان شد. بر ِ پهلوانی او را که دید، سینه خود را جلو داد.
بعد از آن فرزند، عزم و قوت دیگری یافته بود.^(۱)

***

کسی که یاد ولی خدا و عزیز خدا می کند، قوی می شود.
شما هم غصه دار نباشید.
چون صاحب دارید.
خدا و پیامبر (ص) و ائمه (ع) صاحب شما هستند.
در پیشامدها و اضطراب ها شکست نخورید.
صاحب ما همه ما را یاد می کند.
ما را رها نمی کند.
انسان که یاد امام زمان (عج) کند، یک چنین اثری دارد.^(۲)

***

ای سید ما، مولای ما،
صاحب ما تویی،
دعا کن برای ما.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

1 و ۲- برداشتی از بیان حاج محمد اسماعیل دولابی، به نقل از میرزا جواد آقا ملکی تبریزی، با تصرف و تلخیص